Çevgan

Bastiani kalesi hantal gövdesi yıkılmaya hazır haliyleKalın duvarlarıyla insana efsunlu bir keder veriyorduBastiani kalesi gibi kendin hariç her şeyi dışarda bıraktınUyumsuz, huzursuz kıldı beni habersiz geçen yıllar.Birbiri ardınca geçip giden uğursuz yıllar içindeNe gidebildim, ne çıkabildim, ne terk edebildim seniNe de üstümden atabildim eski bir kale gibi ağırlığınıAra sıra gitsem de bir köpek gibi sana sığındım.Tatar çölü gibi süreğen bir çölde küçük değişimlerleHiçbir değişiklik olmadı hayatımda, geçip giden yıllarEskiyen bir kale gibi usul usul yaşlanmak dışında.Sayısız fırsat çıkmışsa da seni terk edip gitmek içinHer seferinde ben geri dönüp geldim sana.Yıllar sonra bir gün evde otururken kapı çalındıYa da sana öyle geldi, kapıyı açtın, kimse yoktuİnce bir rüzgâr esti uzaklardan çöl tozunu havalandırdıSapsarı bir kum kokusu kapladı ortalığı.