Kent Nöbetleri

üşüyen bir kelimeyi iki araya getirdim
yer yatağından yıldızları izleyenler üşürken
meğer ne çok kederli içiyormuşuz o çorbayı
ağlayarak kaşığı elimizden düşürüp ısındığımızı sanarak
öyle büyüyerek aynalar karşısında

at da kalkalım son kadehi sevgilim
yerimiz dar, şemsiyemiz yok, yağmur delice
yalnızlık neşe yapmaz sevinsin meyhane
uzun havalarda boğulalım bir kez daha
ilk baş gözlerimizde karşı karşıya durmadık mı
kendimizi dansa kaldıralım şaşırsın ayna

çocuk olmayanların baba olması ne denli garip