Yıldız Habercisi

Galileo'nun Yıldız Habercisi adlı eseri belki de şu ana kadar yayınlanan en heyecan verici bilimsel kitaptır. Bu kitap gökyüzündeki yeni ve beklenmedik olayları duyurmuş ve bunları gizemli, yeni bir aletle ortaya çıkarmıştır. Galileo 1608 yılında Avrupa'da ortaya çıkan iptidai "dürbünleri" ustalıkla geliştirmiş ve 1609 yılının sonbaharında kendi yirmi kat büyüten dürbününü gökyüzüne çevirmişti. Bu yeni alet ve Galileo'nun bunu zekice kullanması şaşırtıcı görüntüleri ortaya çıkardı: Ay'ın üzerindeki dağlar, çıplak gözle görülemeyen sabit yıldızlar, Samanyolu'ndaki bireysel yıldızlar ve Jüpiter gezegeninin etrafındaki dört uydu. Bu keşifler, dünya merkezli ve güneş merkezli gökbilim arasındaki tartışmanın şartlarını değiştirdi ve Kopernik gezegen sisteminin sonunda kabul edilmesini temin etmeye yardımcı oldu. Yıldız Habercisi'nin bu tercümesi, Venedik 1610 tarihli Latince orijinal metne bağlı kalınarak yapılan yeni, tam ve son derece anlaşılır bir dille okura sunulmaktadır. Bir giriş, bir sonuç ve çok sayıda not teknolojik ve entelektüel bağlamda kitaba eklenmiştir. Van Helden ilk dürbünleri ve Galileo'nun kısa zamanda meydan okuyacağı gök cisimleri hakkında genel kabul gören inanışları açıklamaktadır. Galileo'nun dürbünü nasıl geliştirdiğine ve optik kusurlar, hatalı monte ve sınırlı görüş alanı gibi şu anda aşina olduğumuz sorunlara ilk defa değindiğini nakletmekte ve Galileo'nun bulgularını bildiren ilk mektuplarından alıntılar yapmaktadır. Yıldız Habercisi metninin kendisi hem Galileo'nun heyecanını ve dikkatli yöntemlerini aktarmakta, hem de Van Helden'in sonuç kısmı halkın o yıllardaki istekli ilgisini, teleskopun gerçekliği hakkındaki şüphelerini, Johannes Keplerin heyecanlı tepkisini, Grandük II. Cosimo de Mecidici'nin (ismi Jüpiter'in uydularına verilmişti) patronluğunu, diğer gökbilimciler tarafından en sonunda bağımsız olarak onaylanmasını, Galileo'nun Satürn'ün şekli ve Venüs'ün evreleri için yaptığı sürekli gözlemleri ve...