Yaşamımdan Dökülen Yapraklar

Semra Hanım'ın Gayrettepe'deki evinin çekmecesini dolduran defterler dolusu şiirler, ta çocukluğumdan bu yana ilgilimi çekmişti. Yakınlarına ve ailesine, o mükemmel İstanbul aksanıyla okuduğu şiirler yetişkinliğimle beraber beni daha da cezbetmeye başladı. İki binli yıllara geldiğimizde, on yıllardır eline geçen defterlere yazdığı dizeler, artık çekmecelere sığmaz olmuştu. Her 1-2 yılda bir defterinin yaprakları her tükendiğinde, kendisine bir şiir defteri hediye almak kendi adıma keyifli bir gelenek halini aldı. Semra Güleş, kendi deyimiyle bir "şiir kız" olarak doğdu. İşte o şiir kızın yaşam ağacının yaprakları kah sarardı, kah döküldü, her seferinde yeniden filizlendi, yeşerdi. Bana sorarsanız bir zeytin ağacı gibi, yaprakları hep yeşildi ve sürekli meyve verdi. Semra Hanım her zaman çağının ötesinde, açık görüşlü ve bilge bir kadın oldu. Güzelliği ve insanı hayretlere düşüren genç görünüşü, aslında ruhunun düpedüz bir yansımasından ibaretti. Akranları evlerinde torunlarının ziyaretini beklerken o, torunlarıyla seyahate çıkacak ve yeni yerler görmeye niyet koyacak kadar coşkundu. Yaşamının sonbaharında bile aşka dair dizeler yazdıracak ilham perileri vardı. Sevecenliği, tatlı sözlülüğü, mükemmel bir eş, anne ve büyükanne olması bir yana, birçoklarının merak ettiği gibi içindeki o doludizgin ve gencecik ruhu besleyenin ne olduğu sırrını soracak olursanız, bana da sonsuz ilham veren "iyimserliğinden" söz ederdim. Sahip olduğu kuvvetli yaşama sevinci hem etrafına hem de şiirlerine sirayet eden kuvvetli bir özellik oldu. Kitaptaki şiirlerin çoğunluğunu Semra Hanım kendisi seçti. Her ne kadar geçtiğimiz yüzyılda yazılmış yüzlerce şiiri olsa da kendisinin tercihiyle bu kitapta daha çok yakın tarihli şiirlerine yer verdik. İlk dönemlerinde daha çok aşk teması üzerine yazdığı şiirler zamanla yaşama sevinci, özlem ve son dönemde de yaşama dair deneyimlerini aktardığı dizelere dönüştü. İşte bu yüzden bu kitaptaki şiirlerin sıralamasını yaparken kronolojik bir metot izlemey...