Vasiyet

"Evlat, ağlama ve dinle vasiyetimi. Yıllar önce benden alınanı geri almalısın. Evet,zamanı geldi artık, senin olanı git ve al. Hemen Kuzey Kıbrıs'a gitmeli ve orada Yavuz Hasanamcanı bulmalısın, o sana her şeyi anlatacak. Bir de seni nasıl sevdiğimi…"Babasının solmuş yüzünde zorla kıpırdayan dudaklarından dökülen son cümlelerdibunlar. Yaşadığı bu ayrılık ne kadar zor ve acıysa yeniden bir araya gelmek de bir o kadarimkansızdı artık.…"Her şey yolunda gidecek, kimsenin odaya gelmesine müsaade etmem, rahat ol amaelini de çabuk tut. Son bir şey daha… Trafiğin soldan aktığını unutma. Başına bir iş gelsinistemiyorum."Deniz onun her söylediğini anladığını gösterecek şekilde kafasını sallıyor ama yine decevap veremiyordu.Murat Deniz'e sarılıp "Sana güveniyorum." diye fısıldadı ve odadan ayrıldı. O andansonra Deniz için zaman bir türlü geçmek bilmedi. Telefonunu önüne koyup kendisine birkahve yaptı. Odada gezindi, tekrar tekrar yanına aldıklarını kontrol etti, saçlarını açıp en az üçdefa tekrar topladı, elleri terliyor diye defalarca ellerini yıkadı, birkaç dakikada bir telefonunukontrol etti. Balkona çıkıp açık havada derin derin nefes aldı. Sonunda mesaj geldiğindeDeniz üçüncü kahvesini içiyordu. Saat gece yarısını yeni geçmişti.