Üç Köşeli Satranç

"Yavaş peygamberim, kutlu kaplumbağam! Bir konuda hemfikiriz seninle. Bu masaldaki geçmişinarka bahçesinde, yalnızca ölüme kurtuluş var. Bir tek, hayatın o arsız bacısına… bu da demekoluyor ki, tanıkla maktul, yani sen ve ben, dünyanın bu son masalında yer değiştirirken, senölümün nefesini içimdeki mezara üfleyeceksin. Sessizliğin, sesimi boğacak; boğacak ve maktulolan sen, kendinin tanığı olacaksın. Ölüm, kendi hikâyesini anlatacak ve sen, bu yarasanınkanatları altındaki sefil krallığıma inanacaksın. Sen ki içimdeki mezardan dışarı çıkıp geldin; azşey mi bu? Ölüm denen o yalvaç bacıyı sırtından atıp Âdem'in sürgün yurduna geri döndün. Hemşehit hem de şahitsin, artık hem kehanet hem de kefaret… Kutlu yolculuğun, bir gerçeği öğrettibana: Hiçbir ölüm geçmişe gömülmüyor, hiçbir cinayet… Her şey şimdide var olmaya devamediyor. Yara daha çok kanamaya, kan daha hızlı akmaya devam ediyor. Ve ikimiz de biliyoruz kiburası, sonun başladığı yer; her şey bu kavruk düzlükte, yeni baştan başlayacak. O haldeemrindeyim; haydi durma, ilerle!"Uygarlığımız, yeryüzüne mutluluk ve esenlik getirme iddiasından vazgeçeli, çok oldu. Kanlı biroyundur, sürüp gidiyor. Bütün taşlar hileli ve bunu herkes biliyor. Şimdilerde masalların,destanların, türkülerin ve yavukluların hikayesini sona erdiren bir yeni oyundur, oynanan. Oyunsürdükçe, ölüm daha da güçleniyor; yenilenlerin kanı daha hızlı akıyor: İşte "Üç köşeli satranç" okanın izini sürüyor.