Son Harfin Kalbine

Seyit Göktepe yedinci öykü kitabı Son Harfin Kalbine ile selamlıyor okurlarını. Göktepe bir sözcüğün bir cümle olduğu, bir cümlenin tekrar eden başka bir cümleyle aynı anlama gelmediği; kalıbını dökmeden, çerçevesiz bir işçilikle kuruyor öykülerini. Rüyayla hakikati birbirine katmayı öğrenen kadınları, içindeki boşluğa bile ait olmayan erkekleri, renklerin ve seslerin, doğusuyla batısıyla bir balkon icat etmiş de avuçlarındaki çizgilere hayatın ısmarladığı başka başka hikaye arayanları, küçük kahramanlıklarla mesutları, avunanlarla avunduklarından hüsran duyanları, aradakini, yaranamamışı yazıyor.Son imtihanı veremeyen öğrencinin gözü yanlış bir şıkkı daha işaretliyor: Son Harfin Kalbine düşmek, seçilmeyen olmaktır.Ortasındaydım kitabın. İki dünyanın, iki kapının ortasında. Cennet ile cehennemin ortasında. Doğu ile batının ortasında. Gülmek ile ağlamanın ortasında. Yalnızdım. Yalnız