Sen – Şevki Özbilen – Ergenekon

Sonbahar mevsiminde, havaların yavaş yavaş serinlemeye başladığı, gökyüzünde gri bulutla­rın dolaşmaya durduğu bir zamanda, siyah bir lüks otomobil, Zincirlikuyu mezarlığının kapı­sında durdu.Saçlarına ak düşmüş, siyahlar giyinmiş bir adam, Zincirlikuyu mezarlığında, ulu pırnal ağacının altındaki, sükunet koyunun, sessizlik körfezinde, sessizlik içinde duran beyaz mermer mezara, ürkek adımlarla yaklaştı. Elinde bir de­met çiçek vardı. O kadar üzüntülü görünüyordu ki, derin çizgilerin yerleştiği yüzünden bunu gör­mek mümkündü. Çiçek demetini mezarın taşının üstüne bıraktı. Ellerini önünde birleştirerek, öy­lece durdu. Başını önüne eğmiş, derin düşünce­lere dalmıştı. Orada ne kadar zaman öylece kaldı, oradan ne zaman ayrıldı kimse bilemedi.