Şeb-i Yelda

Bu dünyadan bize ne kaldı ki annemArtık anlatmaya başlar mıyız köpüren nehirlerimizdenSanki bize ne düşecek bu ömrümüzü habire öperkenHabire üşürken kendi yüzümüzden bize ne düşecekYalnızca ürkeriz uzun bir gecede, titreriz yalnızcaSaymaya başlarız kendimizden uzaklaşıncaŞimdi var ya annem, şimdi var ya!Çekip göğsüne dayadığın bu oğlun daEmzirmen için seni bekler bir dahaSen durma sakınBeni yeniden başlayacak bu yağmura sen uyandırBeni namaza sen kaldır annemBeni namaza sen kaldırBir kez kavuştursan ellerini alnımaYağmurun altında konuşmaya başlayacağım yenidenAncak ben koşarken annem, ben koşarken atlarlaEllerimde kaldı göğüslerine aldandığım dünya