Ötme Bülbül

Havanın serinliği yanan yüreğini ferahlandırmaya yetmiyordu ne var ki! Arktan akan su sesi ile değişik kuş sesleri geliyordu kulağına. Az sonra bülbüllerin yanık feryatları duyuldu. Dinlerken gönlü daralıp yüreği burkuluyordu. Kulaklarına değil, gönlünün derinliklerine işleyen bu seslerle sol yanındaki yangının gittikçe alevlendiğini hissediyordu. Allak bullak olan duygularla ne yapacağını bilemez haldeydi. Bülbüllerin yanık feryetlerı tüm hücrelerini galeyana getirmiş, yerinde duramaz etmişti. "Gitmeliyim buralardan, uzaklara çok uzaklara doğru. Masallarda anlatılan Kaf Dağı'na kadar, Hazret-i Musa Peygamber'in Tur Dağı'na kadar" diye geçirdi içinden. yaslandığı elma ağacından doğrulup birkaç adım attı. Evlerine çevirdi gözlerini, anne ve babası henüz uykuda olmalılar ki ışık gelmiyordu pencereden. Bülbül seslerinin geldiği ağaçlara doğru bakışlarını kaydırıp;

Ötme bülbül ötme, şen değil bağım
Yar senin aşkından ben yana yana

diye söylenerek hızlandırdı adımlarını. Nereye gideceğini bilmeden yürüyordu ki bir meçhule doğru. Nereye giderse gitsin, içindeki dertlerin de kendisiyle birlikte gideceğinin farkında olmadan gidiyordu.