Mahkum

Soğuk... Üşüyorum... Ayazın içinde kalan yavru bir kedi gibi hissediyorum kendimi, titreyen, ağlayan, yalnız, çaresiz. Demir parmakların ardından bir resme bakar gibi mi artık yeni hayatıma bakacağım? Alışabilecek miyim? Omuzlarımdaki yük, bedenimi ağırlaştırıp yere yaklaştırırken direnmek için hiç çabalayamıyorum. Dizlerim yavaşça bükülüyor, küçülüyorum. Ayaklarım çıplak, ayakkabılarım yok mu artık? Uzaktan gelen sesler duyuyorum, ayak sesleri, konuşmalar hatta gülüşmeler. Gülmek... Artık gülebilecek miyim?