Leonardo Da Vinci

Henry S. Gillette tarafından kaleme alınan "Leonardo da Vinci: Bilimin Yol Bulucusu", Rönesans'ın bu eşsiz dehasını sadece bir ressam olarak değil, modern bilimin ve mühendisliğin temellerini atan bir "yöntem ustası" olarak ele alır. Kitap, Leonardo'nun "her şeyi görme ve anlama" tutkusunun ardındaki sistematik zekayı inceler.
1. Sanatçıdan Bilim İnsanı Kimliğine Geçiş
Gillette, Leonardo'nun sanatını biliminden ayırmaz. Leonardo için resim yapmak, doğayı en ince ayrıntısına kadar analiz etmenin bir yoludur. Kitapta vurgulanan temel görüş şudur: Leonardo, bir şeyi resmetmeden önce onun nasıl çalıştığını anlamak zorundaydı.
• Gözlem Gücü: Leonardo, optik yasalarını bilmeden ışık ve gölgeyi, anatomi bilmeden kas hareketlerini betimlemeyi reddetmiştir.
• Merakın Bilimselliği: Gökyüzünün neden mavi olduğundan, kalp kapakçıklarının nasıl açıldığına kadar her soruyu bir bilim insanı titizliğiyle sormuştur.
2. Metodik Bir Deha: Deney ve Gözlem
Leonardo, Francis Bacon'dan bir asır önce **"bilimsel yöntem"**i kullanmaya başlamıştı. Gillette, Leonardo'nun şu özelliklerine odaklanır:
• Deneycilik: O dönemde bilim hâlâ eski Yunan metinlerine (Aristoteles vb.) dayanırken, Leonardo "Deney, yanılgıya düşmeyen tek öğretmendir" diyerek somut veriyi savunmuştur.
• Mühendislik Harikaları: Kitapta onun uçuş makineleri (ornitopter), savaş tankları, hidrolik sistemler ve köprü tasarımları detaylandırılır. Bu tasarımların çoğu, kendi döneminin teknolojisinin çok ötesindedir.
3. Anatominin Öncüsü
Kitap, Leonardo'nun gizlice yürüttüğü kadavra incelemelerine geniş yer ayırır. Leonardo, insan vücudunu mükemmel bir "makine" olarak görmüştür:
• İskelet yapısı, sinir sistemi ve kan dolaşımı üzerine yaptığı çizimler, tıp dünyasında yüzyıllar sonra ancak modern teknolojiyle doğrulanabilmiştir.
• Bebeğin ana rahmindeki duruşunu betimleyen ilk çizimler ona aittir.