Larda Yüzen Al Sancak

Roni Margulies, keskin ve alayci dili, sasirtici gözlemleriyle bir ülkeyi tarif ediyor bizlere: "Dünyanin zaten sokaklarda bayraga en çok rastlanilan ülkelerinden biriyken, bir de en büyük sehrinin dört bir yanina sehrin her yerinden görülebilen, iyi dalgalanmasi için parasüt kumasindan imal edilen dev bayraklar asan bir ülke düsünebiliyor musunuz? Sanki bu ülkenin halki sik sik toplu bellek kaybi geçirip 'Biz nereliydik yahu? Hangi ülkenin vatandaslariydik biz?' diyerek panige kapiliyor veya 'Bizim bayrak kirmiziydi galiba, ama üzerinde ne resmi vardi?' diye meraka kapiliyormus gibi. Veya bir baska ülke düsünelim; bu ülkenin vatandaslari ayilarin bile çikmaya cesaret edemeyecegi yükseklikte daglara çikip uzay gemilerinden bile görünecek boyutlarda harflerle 'Ne mutlu buraliyim diyene' yaziyor olsun. Sonra da harfler hava kosullari nedeniyle pislenip soluklastikça daglara tekrar tekrar tirmanip taslara taze kireç sürüyor olsun." Galiba bu ülkeyi taniyoruz. Hem de iyi taniyoruz. Darbeleri, muhtiralari, yazboz tahtasina dönmüs seçim sistemleriyle, "bir Türk dünyaya bedeldir"leriyle, hosgörüsüzlükleri ve olanca renkliligiyle Türkiye... Margulies'in siyasi yazilari, her seyden önce solda duranlari, sosyalist oldugunu söyleyenleri hedefliyor. Milliyetçilige ve irkçiliga karsi barikat kurulmasi gerektigini söylerken, solun içindeki milliyetçilige de dikkat çekiyor Margulies. Bu arada, üzerinde israrla durdugu noktalardan biri, "aslinda milliyetçiligin yükselmedigi": "Ben Türkiye'de milliyetçiligin yükseldigine inanmiyorum; Cumhuriyet mitinglerinin çigirtkan ama kim oldugu belli ve dar bir kesimden olustugunu, halkin büyük çogunlugunun ise ne Müslüman düsmani, ne de Kürt düsmani olduguna inaniyorum. Öte yandan, her tarafi dev bayraklarin kaplamis oldugunu görmek için özellikle geliskin bir gözlem yetenegine sahip olmak da gerekmiyor. Ama bu bayraklar halkin pencere ve balkonlarinda degil, resmi kurumlarin direklerinin ucunda sallaniyor. Kadiköy, Sisli ve Nisantasi'nda otur...