Kur’an Ahlâkı -Nebevi Ahlâk-

Ahlâki hükümlerin iman alanındaki ayetlerle eş zamanlı gelmesi toplumun inanç ve ahlâk haritasını gözümüzün önüne sermektedir. Hz. Peygamber (s.a.v.) tevhid mücadelesine başlamadan önceki toplumun iman ve ahlâk alanındaki savrulmalarına tarih şahitlik etmektedir. Toplumsal savrulmanın nedeni, kişilerin hayatlarının hiçbir alanında Allah'ı hesaba katmadan bir hayat yaşamayı tercih etmeleridir, ister tenzih düşüncesine bağlı olarak Yüce Allah'ı hayatlarından kovsunlar isterse inkarlarından dolayı, fark etmez. Hayatının tüm boyutlarında Allah'ı (c.c.) hesaba katmayan herkes ahlâksızdır. Hayatları da cahilidir. Vahyin nüzul döneminin fertleri ya “Allahsız” veya “Allah'a rağmen” bir hayatı tercih etmişlerdir. İlahi olandan kopuk bu hayatın adı “cahiliye” diye tarihe geçmiştir. Cahiliyeyi belirleyen ana damar Allah Teâlâ'ya hayatın genişlik, derinlik ve uzunluk alanlarında bir şekilde yer vermemek ise bu kavram “tarihsel” değildir. Dün vardı, bugün de vardır, yarın da olacaktır. Bu olumsuz durumun sürdürülebilir olmaması için Kur'an, İman alanındaki hükümlerini gönüllere arz etmiş sonra da bunun üzerine ahlâki emirlerini bina etmiştir. İman alanı olmasaydı salih bir amele dönüşmeyen bu davranışların sahibine hiçbir faydası olmazdı. İmanın üzerine ahlâki hükümleri bina eden Allah Teâlâ, kuluna şefkatli davranarak yaptıklarını karşılıksız bırakmamıştır. İman ve salih amellerle toplumsal önderliğe liyakat kazanan İslâm ümmeti darü'l-İslâm kurma lütfuna mazhar olmuştur.