Kelebeğim Olur Musun? – Yelda Yolay Kazanoğlu – Kafka Kitap Kafe Yayınları

Savaşlar var, insanlar ölüyorMermiden ya da açlıktanBedeni yaşamayı başaran bir kızErken yaşta evlendirilip ölüyorYa da kutyut bir yerde...Yaşlı bir dede huzur evinde şiddete maruzYa da kimsesiz bir çocuk kimseye dede diyememiş yuvadaDoğada bir canlı benim kıyafetimin bedelini ödüyor canıylaYaşatan orman tüm canlılarıyla benim yaktığım cehennemde Ülkemde güneş doğuyorSokakta uyumuş bir çocuğun üzerine.Üzerine donmuş sarkıtlardan sular damlıyor.Tüm bu olaylar içinde sağa sola çarparak yürürkenDünyanın adaletsiz olmasıBenim de buna göz yumarak adeletsizleşmem anlamına gelmiyor.Nefes alıyorsak yapabileceğimiz bir şeyler var demektir.Kafamızı çevirmemiz, televizyonu kapatmamızBu vahşetin yaşanmasına engel değilBüyük bir projede yer almak belki bir başlangıçtır.Ancak insan olmaya başlamanın doğru projesi, zamanı ya da yeri olamaz. Tüm bunları yazdığım günAfrikada 24 bin çocuk açlıktan öldü ve her gün aynı rakam tekrar edecekŞimdi alışmalı mıyım rakamlara,Güçsüzlüğümün arkasına saklanıp kapatmalı mıyım gözlerimiYa da dışarıdan yükselen çığları bastırmak için sanal gündemler mi bulmalıyım?Bunların hiçbiri ben ya da sen yada biz olamayız.İnsan kalan yönüm insan olmayan devam et diyor. Ve biliyorum kiBirlikte çok güçlüyüz,Birlikte çok güçlüyüz,Birlikteyken birlikte nefes almaya devam edebileceğiz. Var mısın?