Karanlıktaki Nefesim

"Bir daha hiç karşılaşmayacağız. Söylemek istediğin bir şey yok mu?"

"Beni ikinci kez bir başıma bırakıyorsun."

Kaşlarını çattı. Ama gözlerini benimkilerden hiç ayırmadı ve birkaç saniye öyle kalıp aniden atını döndürdü, arkasına hiç bakmadan gözden kayboldu.

Ben yalnız bir insanım. Yalnız kelimesinin karşılığı aslında tam olarak benim. Sahip olduklarımdan, ailemden, arkadaşlarımdan ya da etrafımdaki insanlardan aslında o kadar uzağım ki oradayım ama aslında yokum. Bu duygu çocukluğumdan beri en yakın arkadaşım ve ben onunla yaşamaya çok alışkınım. Ama o an sanki hiç daha önce hissetmediğim kadar yalnız hissettim. Belki de ilk defa bir başkasının, hatta adını bile bilmediğim birinin beni önemsemesi, hatta hayatımı kurtaracak kadar ileriye gitmesi…

Sıradan bir hayatım olduğunu sanırken sıradanlığın sınırlarını yıkıp kendimi bambaşka bir dünyada, hiç tanımadığım insanların içinde bulduğumda asıl yalnızlığın anlamını âşık olduğu adamın gözlerinden ayrı kaldığımda anlamaya başladım. Hayal olduğunu sandığım ne varsa gerçek olması için yalvaracağımın henüz farkında bile değildim.