İncirlik Romanı

“Çukurova Üçlemesi” diye anmaktan hoşlandığım “Küçük Amerika” çalışmasının ilk kitabı “İncirlik Romanı” olacaktı. Daha doğrusu, tek kitap olarak tasarlanmıştı. Hayatımın en dinamik dönemini geçirdiğim gazeteyle yolum ayrıldığında, şapkamı önüme koyup düşünmüştüm, bundan sonra ne yapmalıyım, diye. Öyle ya, gazeteci olarak Adana‟da gelinebilecek bazı görevlere gelmiş, Ziya Paşa‟nın deyimiyle “rütbe - i aklı”mızla mesleki liyakâtimizi kanıtlamıştık. Sayısız röportaj, çok sayıda dizi yazı, yarısı inceleme araştırma, yarısı yazınsal on altısı yayınlanmış, yirminin üzerinde kitaba imza atmıştık. Adana‟da, Çukurova‟da, Anadolu‟da, Ortadoğu‟da en yakıcı konularda kapsamlı çalış-malar yapmıtık.Gelinen nokta, köklü bir karar almayı dayatmıştı. Her ne denli kendimi orta yaşlı genç görsem de, kronolojik yaş göstergem açısından bir zamanlar başkaları için “yaşlı / ihtiyar” nitemini acımadan kullandığım yaşlara gelmiştim. Alacağım kararın ilk maddesi halkıma, ülkeme hizmet bağlamında vazgeçilemez bir öneri gelmediği takdirde gazetecilik çalışmalarımı kurumsal çerçevede sürdürmemek olmalıydı. Bundan sonra kendimi bütünüyle edebiyata yazına vermeli, notları yıllardır masamın üzerinde bekleyen öykülerle romanlara yoğunlaşmalıydım. Gazetecilikle ilişkilerimi araştırma inceleme çalışmaları, arada bir makale, fıkra yazımı çizgisinde, zaman zaman gelmesi olası çalışmalarda görev alarak sürdürmeliydim. (ÇÜ İletişim Fakül-tesinde “Habercilik”, NHKM Adana‟da “Yazınevi / kurmaca yazın” deneyimleri tasarılarım arasında yoktu.) Artık “gazeteci yazar” değil, “yazar gazeteci” nitemine uygun bir çalışma dünyası kurmalıydım. Söz konusu mahsuplaşmada yaptığım kapsamlı çalışmaları düşününce İncirlik‟i yazmadığımın ayrımına vardım. Bu durumda, önce İncirlik‟i yazmalı, daha sonra öykü tepecikleriyle roman dağları arasındaki bana ait o dünyaya girmeliydim; bir daha hiç çıkmamacasına. Hemen İncirlik notlarımı derlemeye, alan çalışması yapmaya baĢladım. Çalışmanın bu aşamasını büyük oranda bitirdim de.N...