Gönül Nevası

Ufkundaki düşlerin, ulvîleşen bir seyyâhKaranlıktan âzâde, pırıl pırıl bir sabâhHem gündüzün hem gecen, kalbe doğan mihr ü mâhBaşka söze hâcet yok, sen İstanbul gibisin.Haykırırken gür sesle, yedi tepe üstündenGördüğün her güzelin, şavkı vurur hüsnündenKurtulursun dünyânın, elemli gam yükündenBaşka söze hâcet yok, sen İstanbul gibisin.Tebessümlü her ânın, kaşlara hilâl çekerBakışların naz etse, kalbe bir melâl çökerKırlardaki çiçekler, şebnemiyle yaş dökerBaşka söze hâcet yok, sen İstanbul gibisin.Atâletle hapsolan, her duygu bir tehirdirNûr deryâsı içinde, umutlar bir nehirdirİnsanoğlu et kemik, her insan bir şehirdirBaşka söze hâcet yok, sen İstanbul gibisin.Hislerini bilenler, benzetirler deryâyaKapılırsın ân be ân, efsunkâr bir hülyâyaSevdân dağlar kadardır, sığmaz derler dünyâyaBaşka söze hâcet yok, sen İstanbul gibisin.