Gökkuşağının Bittiği Yer

Anlamayan bir tek sensinBaharda doğan kuzu, elbetteİlk, bahara sevdalanacaktıKuzuya suç değildir baharı sevmekDoğaldır, baharın da parmağınaTakılması cevherden bir kelepçeZaten tanenin kaderi erimekDamlanın kaderi kurumakİnsanın kaderi, unutulmak kalleşçeEy uslanmaz âşık, doğruMevsim ki yine bahardırAylardan yine NisandırTırtıllar bile çıkar kozasındanUçamayan bir tek sensinYazık ki, bir daha hiç öyleKar gibi saf sevemeyeceksin