Gerçeğin Doğuşu: Karanlık

Bu düşünceler içinde zihnimin dalgalarına kapılıp giderken duvarlar bükülmeye ve esnemeye, labirent sallanmaya ve ayaklarımın altında kaymaya başladı. Sonra gözlerimde her şey bulanık bir hal aldı, nefesim, nefesim yetmiyordu sanki içime. Öldürecek kadar değil ama bilincimi uyuşturacak kadar azalıyordu içerideki hava. Başım dönerken bir genişleyip bir daralan duvarlara tutunmaya, sallanan zeminde ayaklarımı yere sağlam basmaya, bir açılıp bir kapanan labirentin çıkmaza dönüşen sokaklarında yürümeye çalışırken tam bir merdiven gördüm ve merdivene doğru bir adım attım ki...Gerçeğe çok yaklaştımBuz tutmuştu ruhum ciğerlerimdeAnlatamam nasıl yaşadım…Ama bana ait olan her şey bana geri döner,Değil mi?İllüzyonlara kapıldık, çok dolaştık yalan mağaralarında.Uyandım kaderin ağlarına, dokunulmaz sandığım yalanlaraSonra zamanı geldi ve nihayet bileklerimi kendime sakladım.Kanım kendi içimde dönmeye başladıSonsuzluk yemini ederkenKimin kim olduğunu da yeni anladım.Bazen kendine kavuşmak içinSevdiklerinden ayrışmak gerekir.Her şey bir basamaktır sadece,Daha fazlası değil.Merdivende epey yükseğe tırmandımAma mümkün değil,Attığım her adım, yeni bir basamak yarattı zemindeYükseldikçe yükseldi merdiven…Durdum biraz, nasılsa sonsuz zamanım varNe kadar yükseldiğim de değil,Attığım adımlarınVe bulunduğum noktanın bütünüyle farkında olmaktı önemli olan.Durdum biraz, manzarayı izledimDolunayın etrafında bir kelebek uçuyorduRuhu inciden, kanatları demirdenBırak senin ellerini,O bile kendini incitseİncitemez artık…Kelebeğin yalanları dansına dolaşır…