Felsefenin Sefaleti

Ormanın içinde, çocukların çığlıklarını duydum. Bütün gücümle çığlığın geldiği tarafa doğru koşuyordum. Rüzgâr sırtımdan iterken flütün sesi, neredeyse rüzgârla yarışıyordu. Ses, kocaman bir fanusa dönüştü. Önümde duran nehir, bir at gibi şahlandı. Çocukların üzerini örttü. Saydam renkler, ateş böceklerinin sayesinde kızıla dönüştü. Gövdeler büyüdü. Nehrin etrafını sardı. Doğa, çocukları korumak için harekete geçti.
Palyaço yeniden belirdi. Bu defa biraz daha küçülmüştü. Hala notaların etkisindeydi. Yüzündeki o korkunç ifade biraz öncekinden daha az korkutucuydu. Nehrin gizlediği çocukları aldı, karanlıkta kayboldu.