El Mahkum

Üçgenin en dibinde, düşüncelerine zincir vuran ülkenin uysal çocuklarıydı onlar. Yokuşu çıkamayan mahallelerinde, unutulmuşluğun sembolü olarak demirleyeceklerdi zaman sarmalının en derinlerine.Son nefesinde özgürlüğe uçurulacaktı kafes bülbülü. Belki kendi mahpusluğunu habersiz yaşayan bir gardiyanın iki dudağının arasındaydı anlık mutluluk, yâr ya da çocuk özlemi, belki de ölüm.ağaçdebdebeli kalabalıklarda yaşaryalnızlığıson güz aylarında katmerleşir hüzünilk değildir sararan yapraklarla ayrılığıkararsız rüzgârlarla oynaşırher günuğultular denizinde kaybolur bazenhaykırır kimselere duyuramaz sesinibir vuslat akşamında durur zamangururludur verirkenson nefesiniyalnızdıronurludur ağaçözgürlüğün abidesidir ölü bedeni