Deli

Gece olunca sesler büyüyor. Kapının gıcırtısı, rüzgârın duvarda dolaşan parmak uçları veya bir güvercin guklaması... Sen hepsini ve daha fazlasını duyuyorsun. Kulakların dikiliyor, gözlerin genişliyor en küçük uyarana. Ben de duyamadıklarımı duymaya, göremediklerimi görmeye çalışıyorum seninle. Ne arıyorsun? Yaşamı mı, sonu mu? Belki de var olduğunu yüzüne çarpacak bir işaret?
Aksini sanabilirsin; seni izlemeyi asla bırakmıyorum. Ama artık seni görmüyorum. Kendimi görüyorum sende. Sürünün gerisinde kalmaktan korkan yanımı, sevilmek için defalarca aynı kapıya dönen yanımı, kovulacağını bile bile yanaşan, sırnaşan yanımı. Annenin seni her itişinde içimde bir sızı yerinde kıpırdıyor. İnsanın her yere; bir kedinin hikâyesine bile kendini yerleştirebildiğini öğreniyorum.