Bozgun

Bozgun

Soğuktu duvarlar
Öylesine uğrardı güneş
Ucundan söküp sabahı
Soğuk dallar altında
Bozguna doğru yürürdüm
Üstümde sessiz yapraklar
Bitmezdi yol uzardı
Kaygı, bir çocuk gibi
Elimden tutardı
Sisli camlarda
Sonsuza uzanırdı ağaçlar
Bir yüz seçerdim kendime
Tek başıma susarken
Soğuk avlu boyunca
Kalbimin üstünde
Nemli lekeler
Boğazımı yırtardı
Boğduğum kelimeler
Hava sert bir sonbahar
Çabucak akşam olurdu
Gece pencerelerde
solurken
Gün biterdi tedirgin
Bir şarkı seçerdim
Dün bıraktığım yerden
Seni toplar ve birleştirirdim
Bir yenilgiye daha
Katlanırdım
Fazladan bir hatıra
Yine de
Geceye resmini asardım
Unutmamak için gülüşünü