Bir Dilek Tuttum Tutmaz Olaydım

Duru bazen sadece on beş dakika sessizlik istiyordu. Ne ödev, ne kardeşler, ne "Duru, bir bakar mısın?" cümlesi... Ama evde işler pek öyle yürümüyor; Ozan'ın fikirleri, Alp'in anlaşılması zor cümleleri, annenin nöbetleri, babanın telaşı derken Duru kendini sık sık "büyük" gibi hissetmek zorunda kalıyordu. Üstelik karar verilecek konularda herkes ona "Sen daha çocuksun." diyordu. Bir gece Duru içinden bir dilek tuttu: Keşke üç günlüğüne bütün kararları ben verebilsem. Ertesi sabah dileği gerçekleşti. İlk başta bu harika görünüyordu. Kimse ona ne yapacağını söylemiyor, herkes "Ne yapalım Duru?" diye ona bakıyordu. Ama kısa süre sonra Duru, karar vermenin yalnızca "evet" ya da "hayır" demek olmadığını fark etti.