Batı’da ve Türkiye’de Sergicilik Tarihi – Marcus Graf – Vakıfbank Kültür Yayınları

Sanat ve kültürün, toplumsal eğitim ve modernleşme için desteklenmesi hem Avrupa hem Osmanlı-Türk sergi tarihinde büyük öneme sahiptir. Osmanlı İmparatorluğu Tanzimat döneminde, 19. yüzyıl ortasından itibaren Batı'nın tekniği ve kültürüne uyum sağlamayı amaçlamıştır. Türkiye ise devlet destekleri ve sergi dizileriyle ülkede reform yapmayı, ulusal bir kültür geliştirmeyi ve gelişmiş Batılı devletler arasında yer almayı denemiştir.
Bilimsel bir konu olarak ele alındığında sanat tarihi ve sanat bilimi, sanatın icrasında ve algılanışında sergi mekânına stratejik bir parça olarak önem vermek durumunda kalmıştır. Serginin kendisi, 1980'li yıllardan itibaren giderek artan biçimde Avrupa ve Kuzey Amerika'da kültür ve sanat biliminin konusu hâline gelmiştir. Günümüzde bienaller ve küratörlük mesleğinin popülerliğiyle desteklenen sergicilik araştırmaları, bilimin önemli bir bileşenine dönüşmüştür.
Toplumsal hadiselerle birlikte örülen bu kültür ortamının çok katmanlı yapısını yansıtmaya çalışan bu eser, Osmanlı ve Türk sergicilik tarihinin 19. yüzyıldaki başlangıcından günümüze uzanan gelişim sürecini, Avrupa ve Kuzey Amerika sergicilik anlayışından nasıl farklılaştığını ve onlarla ne tür paralellikler gösterdiğini ele almaktadır.