Aşkın Kanatları

Mavi bir melek getirdi seni bana. Tüm yolculuklardan yorgunken ruhum. Işıktan notalardan dökülüyordu tüm sesler. Yaradan gülümsüyordu senden akarken. Gülümsedim gözlerinden O’na; dokundum parmaklarından sonsuzluğa… Her bir nota ilmek ilmek örüyordu ilahi bir aşkı… “Ermiş bir ruhun” dünyaya bir pencerenin huzur veren açıklığından seslenmesi gibiydi yankılar… O an aşk sendin; yansımada dans eden gölge, o da bendim… Şimdi, yansıyan ışıktaki gölge, dönüyordu sonsuzluğun ahengiyle… Yansımanın, gölgeyle dansında mutluluk vardı.Sonsuzluğun sesi…Kalp atışımı nabzında duy…Kanındaki, soluğundaki, ruhundakivarlığım ben. Rüyalarına geldim,uyandırmak için gecenin karanlığından seni;güneşin oldum, zifiri gece karanlıklarında,yollarını aydınlatmak uğruna…Hatırladın…Unuttun…Bu kez unutmadan sonsuzbir aşkla, beni yeniden sever misin?