Aşkın Alfabesi Yasaklıdır

Böyle başladı şiirimin öyküsühüznüme tutsak bir Nisan akşamıürkek bir kuru yaprak gibi ararken sığınağımıaldırmadan mevsimin sonbahar olup olmamasınave artık ölümün güzelliğinden söz ederken dilimbardağın dibinde kalan son yudumaiçimden, kayıp yüreklerin gizli renklerini aramakve sığınmak geldiğinde kalemin asil adaletineBöyle başladı şiirimin öyküsügüneşe doymamış bir Nisan akşamıbir tilki kurnazlığıyla gasp edilirken hayatlarve ağır ağır kanıyorken zamanyüzümde hüzün, öfke, sevinç, kuşkuher ne varsa göz dilindeiçimden, tutup parçalamak karanlığıve sarılıp öpmek geldiğinde güneşi alnındanBöyle başladı şiirimin öyküsügüneşle barışık bir Nisan akşamıve parmaklarım söyler artıkinsana dair bütün şarkıları…