Akrebin Kışı

Ağaçlar da insanlar gibi çürüyor, dedi içinden.Bugünden önceki herhangi bir günde aynıkelimelerle bakacak olsaydı ağaca, çürümeyitersine kurar ve "İnsanlar da ağaçlar gibiçürüyor," derdi şüphesiz. Uzanıp soğukparmaklarıyla dokundu ağacın daha az soğukkovuğuna. Kan yok. Son üç saniye kala duydutrafik ışığının sinyalini. Belki de sözcükler, dediiçinden, ya da içlerinden sadece biri, ben onuaklımda tutamadığım anlarda değiştiriveriyortümcedeki yerini. Böylece bütün anlam tersinedönüyor. Kafası karıştığı zamanlarda yaptığıgibi aklına bir tümce ipi gerdi. Sözcükleri tek tekgeçirip aklından dizdi ipe, okudu sonra. Değişenbir şey yok. Ağaçlar da insanlar gibi çürüyor.Emine Altınkaynak ikinci öykü kitabı Akrebin Kışıile yaşam dengesine, zihin oyunlarına, sınırkişiliklere büyüteç tutuyor. Bu yakın bakışsonrasında kendini çemberin içinde hissedenherkese tek bir soru kalıyor: Dışarıda kalan aslındabiz olabilir miyiz?